Unia Europejska

Traktat rzymski powołujący EWG nie zawierał bezpośrednich postanowień o unii walutowej krajów członkowskich, lecz jedynie w sposób ramowy formułował zagadnienia walutowe jako część składową polityki gospodarczej państw wspólnoty. W końcu lat 60 powstał tzw. Plan Wernera, który zakładał utworzenie u ekonomicznej i monetarnej. Plan ten nie został zrealizowany, ponieważ cele jakie zakładał były zbyt ambitne w warunkach kryzysów naftowych i walutowych w ówczesnym świecie.
Kolejnym krokiem w kierunku integracji walutowej krajów wspólnoty było utworzenie w 1979r. Europejskiego Systemu Walutowego. System ten opierał się na europejskiej jednostce walutowej ECU i na mechanizmie ustalania i stabilizowania wzajemnych kursów wymiennych walut krajów członkowskich i na mechanizmie kredytowym oraz związanym z nim systemie interwencyjnym, którego celem było stabilizowanie kursów walut uczestniczących w tym systemie. Wówczas wprowadzono przedział wahań, w jakich mogły się poruszać kursy krajów członkowskich.
Raport De lorsa - następny etap w budowie unii monetarnej i ekonomicznej został przygotowany w 1989r. i zawierał propozycje działań prowadzących do stopniowej realizacji unii gospodarczej i monetarnej. Wg tego dokumentu unia monetarna to obszar walutowy, na którym jest zapewniona:

1. pełna i nieodwracalna wymienialność wszystkich walut
2. całkowita liberalizacja transakcji kapitałowych i pełna integracja rynku finansowego
3. eliminacja wahań kursów walutowych oraz nieodwołalne usztywnienie parametrów walutowych.

Unię gospodarczą uważano w raporcie za nieodłączną część unii monetarnej. Unię gospodarczą charakteryzują 4 elementy:

1. musi istnieć i funkcjonować jednolity rynek wewnętrzny
2. musi być prowadzona na szczeblu ugrupowania polityka konkurencji aby funkcjonowanie jednolitego rynku wewnętrznego nie było zakłócone
3. prowadzenie takiej polityki, która umożliwia przemiany strukturalne a w szczególności zapobiega pogłębianiu się dysproporcji rozwojowych w układzie regionalnym 4.musi nastąpić koordynacja polityki makroekonomicznej krajów członkowskich (zapobieganie deficytom budżetowym i zwalczanie inflacji)

1. lata 1990-94 - w tym okresie kraje członkowskie miały za zadanie zbliżenie wyników ekonomicznych swoich gospodarek. W tym okresie dochodzi również do koordynacji polityki gospodarczej tzn., że kraje stawiają sobie podobne cele do osiągnięcia
2. etap zaczynał się od 1994 i trwał do końca 1998, tzn. po wejściu w życie traktatu z Maastricht kraje mają obowiązek wypełniać tzw. kryteria konwergencji sformułowane przez ten kraj
3. etap finalny - 1.01.99 wraz z przejściem do nieodwołalnie usztywnionych kursów walutowych i przekazaniem na szczebel unii narodowych kompetencji w sferze polityki pieniężnej i wprowadzeniem EURO.